Chloe Cole in gesprek met studente over gender en transitie
Chloe Cole, die op vijftienjarige leeftijd een dubbele mastectomie onderging en later detransitioneerde, gaat op een Amerikaanse campus in gesprek met een studente die haar standpunten over genderbehandeling van minderjarigen ter discussie stelt. Een uitwisseling die laat zien hoe lastig het is om voorbij de polarisatie te kijken naar de medische werkelijkheid achter transitiezorg voor jongeren.
Over Chloe Cole
Chloe Cole onderging als kind een medische gendertransitie, waaronder een dubbele mastectomie, en detransitioneerde later. Sindsdien gebruikt zij haar eigen verhaal om aandacht te vragen voor de risico's van medische ingrepen bij minderjarigen. In deze video gaat zij op een campus in gesprek met een studente die haar standpunten ter discussie stelt. De uitwisseling raakt aan vriendschappen met transgender personen, het verschil tussen sekse en genderidentiteit, geweld en het maatschappelijk debat, en de stand van het medisch onderzoek.
Sekse en genderidentiteit
De studente, antropologiestudente, brengt naar voren dat genderidentiteit een sociale constructie is en verwijst naar culturen die meer dan twee genders erkennen, zoals de Hijra in India, de Calabai onder de Bugis in Zuid-Sulawesi (Indonesië) en de Muxe binnen de Zapotec-gemeenschap in Oaxaca, Mexico. Cole erkent dat verschillende culturen uiteenlopende rollen kennen, maar stelt dat dit niet de biologische sekse weerspreekt, die volgens haar binair is en draait om de productie van de eicel of de zaadcel. Zij ziet de genoemde verschillen vooral als variatie in persoonlijkheid en als sociale normen, en zegt zelf een tomboy te zijn. Haar bezwaar richt zich niet op hoe mensen zich uiten, maar op het moment dat een arts gezonde lichaamsdelen verwijdert omdat iemand zich anders voelt; dat noemt zij het overschrijden van medisch-ethische grenzen.
Geweld, compassie en het debat
De studente stelt dat transgender personen gemiddeld veel geweld ervaren en verwijt media en bekende figuren retoriek die haat aanwakkert; ze houdt Cole voor dat haar boodschap onbedoeld bijdraagt aan haat. Cole weerspreekt dat zij hatelijk is en benadrukt herhaaldelijk dat zij compassie voelt voor deze mensen, mede omdat zij zelf psychische strijd heeft gekend. Zij vraagt om onderscheid tussen suicidaliteit en extern geweld, en wijst op pesten en eerdere problemen die zij in veel levensverhalen terugziet. Ook benoemt zij de samenhang die in sommige onderzoeken wordt gevonden tussen genderdysforie en autisme, zonder een oorzakelijk verband te claimen. Haar kernboodschap is dat niemand gemarginaliseerd of als minder gezien zou mogen worden, en dat ieder kind de kans moet krijgen op te groeien.
Verdeeldheid in de medische wereld
Op de vraag of zij gezaghebbende organisaties zoals de Wereldgezondheidsorganisatie in twijfel trekt, antwoordt Cole dat verschillende organisaties uiteenlopende standpunten innemen en dat de medische gemeenschap op dit punt verdeeld is. Zij verwijst naar Europese landen die uitgebreide reviews hebben uitgevoerd en naar een review van de Amerikaanse HHS, die volgens haar wijst op onvoldoende bewijs voor langetermijnvoordelen, zeker bij kinderen. De bekende risico's wegen volgens haar zwaarder dan de veronderstelde voordelen. Zij vertelt samen te werken met een medische groep genaamd Do No Harm, bestaande uit artsen, bio-ethici en andere professionals die vragen en zorgen rond dit onderwerp aankaarten. Het gesprek eindigt met een wederzijdse erkenning dat partijen het niet eens zijn, maar het gesprek open willen houden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.