Erin Brewer interviewt: Butch lesbische identiteit
In dit interview bespreekt een detransitioner hoe haar butch lesbische identiteit door trans-ideologie werd overschaduwd.
Over dit interview
In dit gesprek interviewt Erin Brewer een detransitioner die haar beeld liever niet toont uit angst voor mogelijke gevolgen, maar wel haar verhaal wil delen. Haar tijdlijn wijkt af van veel recentere gevallen: ze raakte rond 2004 of 2005 bekend met trans-identiteiten, begon op haar 21e met medische transitie in 2009 en besloot in haar vroege dertig terug te keren naar leven als vrouw. Daardoor heeft ze gezien hoe het denken over transitie in korte tijd sterk is veranderd, in een periode dat sociale media nog niet waren geëxplodeerd en ze maar enkele websites van trans mannen kon vinden.
Schaamte rond gendernonconformiteit en lesbisch-zijn
Ze vertelt dat ze zich al jong gendernonconform voelde: ze wilde jongenskleren dragen en voelde zich ongemakkelijk bij meisjesactiviteiten. Toen ze in de puberteit kwam, kreeg ze make-up en schoonheidsbehandelingen aangeboden, wat botste met wie ze was. Haar moeder was hyperfeminien en haar ouders, hoewel niet ronduit homofoob, hadden moeite met haar masculiniteit. Ze had drie jaar lang een geheime relatie met een meisje, durfde het woord lesbienne nauwelijks te gebruiken en worstelde met wat ze nu internalised misogynie en internalised homofobie noemt. In die schaamte vond ze een trans-identiteit die leek te verklaren waarom ze zich niet thuis voelde als vrouw.
Diagnose, transitie en heroverweging
Ze ging via therapie en de toen geldende stappen door het traject. Pas na ongeveer anderhalf jaar kreeg ze een diagnose genderdysforie, mede omdat ze haar therapeut, een vriend van haar vader, niet alles vertelde. Ze onderging op haar 21e een mastectomie en startte daarna met testosteron, dat ze in totaal ongeveer negen jaar gebruikte. Ze beschrijft hoe stoppen met testosteron haar de eerste weken lethargisch en somber maakte, wat ze destijds opvatte als bewijs dat ze echt trans was. Twee dingen brachten een omslag: een ervaring met psilocybine waarbij ze besefte dat alles wat ze doet normaal is voor een vrouw met twee X-chromosomen, en haar eerste uitstrijkje, waarbij ernstige atrofie haar dwong de richting van haar leven te heroverwegen. In maart van het jaar van het interview stopte ze met testosteron.
Identiteit versus aandoening
Een centraal punt in het gesprek is haar kritiek op de boodschap dat genderdysforie nooit zou kunnen verminderen en dat transitie of suïcide de enige uitwegen zouden zijn. Ze betoogt dat genderdysforie volgens haar beter als aandoening dan als identiteit kan worden gezien, omdat een aandoening ruimte laat voor verschillende manieren van verlichting en heling, terwijl een identiteit verandering uitsluit. Ze pleit voor voorzichtigheid bij onomkeerbare ingrepen, vooral bij jonge mensen, en voor meer ruimte voor gendernonconforme vrouwen als rolmodel. Tegelijk benadrukt ze compassie: voor sommigen kan dysforie zo zwaar zijn dat transitie nodig is. Ze ziet zowel bij conservatieve genderrollen als bij delen van links oorzaken, en hoopt op een meer genuanceerde, gematigde benadering. Haar slotadvies aan twijfelaars: wees geduldig met jezelf, want deze procedures blijven bestaan, maar de kans om jezelf nu te leren accepteren niet.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.