Erin Brewer interviewt Leoaica Montanelul
Leoaica Montanelul vertelt in dit interview met Erin Brewer over haar weg naar trans-identificatie, de transitiestappen die ze nam, en hoe en waarom ze
Over dit gesprek
In dit interview spreekt Erin Brewer met Lee, een vrouw die haar transitie heeft teruggedraaid (detransitie). Lee vertelt over haar weg van een genderafwijkende jeugd, via een periode waarin ze als trans man leefde en testosteron gebruikte, naar het hervinden van zichzelf als vrouw. Het gesprek verkent hoe verschillende factoren samenkwamen die haar richting een trans-identiteit duwden, en wat ze daar nu op terugkijkend van vindt.
Jeugd, geaardheid en innerlijke schaamte
Lee beschrijft zichzelf als een zeer masculien, genderafwijkend kind dat hield van ruig spel en zich als jongen kleedde. Op haar twaalfde kwam ze uit als biseksueel; later ontdekte ze dat ze vrijwel uitsluitend op vrouwen valt. Ze vertelt dat haar omgeving negatief stond tegenover "butch" lesbiennes, een houding die ze internaliseerde als schaamte. Daarnaast noemt ze een geschiedenis van trauma en psychische problemen, waaronder een eetstoornis, zelfbeschadiging en pogingen om aan haar eigen lichaam te ontsnappen. Volgens haar lagen die ingrediënten klaar voordat het idee van trans-zijn ter sprake kwam.
Transitie en de rol van psychische problemen
Lee vertelt dat ze de diagnose bipolaire stoornis heeft en dat ze in een manische, psychotische periode was toen een therapeut suggereerde dat ze mogelijk trans was. Ze omarmde dat idee als verklaring voor haar moeilijke leven. Bij een "informed consent"-kliniek kreeg ze naar eigen zeggen zeer makkelijk testosteron, zonder dat haar psychische problemen werden onderzocht. Ze noemt dat een arts haar voorhield dat sommige patiënten niet bipolair maar trans zouden zijn en na hormonen van hun medicatie af zouden kunnen. Ze leefde zes jaar als man en onderging volgens het gesprek een borstamputatie en een baarmoederverwijdering; daardoor gebruikt ze nu estrogeen. Lee benadrukt dat mensen die suïcidaal, manisch of psychotisch zijn op zulke momenten geen weloverwogen toestemming kunnen geven, en dat dit haar grote zorgen baart, vooral bij kinderen.
Vrouw-zijn, homofobie en zorgen om kinderen
Beiden bespreken hoe homofobie een rol kan spelen: een omgeving voelt zich soms comfortabeler bij een trans kind dan bij een homoseksueel kind, waardoor een heteroseksueel ogende relatie als "veiliger" wordt gezien. Lee zegt dat ze geen innerlijk gevoel heeft van "vrouw-zijn"; ze wéét eenvoudigweg dat ze een vrouw is. Ze worstelt met het gevoel andere masculiene vrouwen te hebben teleurgesteld, maar vindt troost in het idee dat ze gewoon een "butch" vrouw kan zijn. Over kinderen is ze uitgesproken bezorgd: ze gelooft dat veel kinderen die zich nu als trans identificeren dat in werkelijkheid niet zijn, dat zij niet kunnen instemmen met onomkeerbare ingrepen, en dat beslissingen per geval en pas na andere hulp zorgvuldig moeten worden afgewogen. Tegelijk wil ze ruimte laten voor de mogelijkheid dat sommige volwassenen baat hebben bij transitie. Ze hoopt met haar verhaal anderen te helpen en jongeren te laten zien dat het oké is om gewoon een masculiene vrouw te zijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.